Venezuela Analyse van Jacob Gelt Dekker

Van Facebook:

De oorzaak van het conflict in Venezuela is een dramatisch gebrek aan productiviteit, waardoor de consumptie zeer sterk onder druk staat. Het ontbreekt nu zelfs aan alle primaire levensbehoeftes. Het is alleen op te lossen door de landbouw en industrie opnieuw op poten te zetten en de olieproductie weer op niveau te brengen. De mensen moeten massaal aan het werk.
De laatste 14 jaar zijn er grote sociale programma’s opgezet, waardoor   miljoenen inwoners, de armen volgens Chavez, nu allemaal  uitkeringen ontvangen,  gratis woningen, onderwijs en gezondheidszorg krijgen; het was een schoon streven. Maar deze enorme staats rekening  werd betaald met de gelddruk machine, toen de olieproductie sterk achterbleef, en al evenmin  door de rest van de economie, die steeds verder kromp door verwaarlozingen en nationalisaties.
Ondanks de officiële cijfers, die een vertekend beeld geven door de olieproductie, kromp alle andere industrie buiten de olie,  steeds verder. De landbouw, die grotendeels werd genationaliseerd leverde al snel niets meer op en de haciënda’s stonden er snel totaal verwaarloosd bij. Alles werd verwacht van het zwarte goud, de olie industrie.
De roofbouw, die gepleegd werd op de petroleum industrie resulteerde snel in grote rampen, zoals raffinaderij branden,  door slecht onderhoud.  De ingehuurde buitenlandse bedrijven voor de Orinoco exploratie en exploitatie werden niet betaald en vertrokken.
De Bolivar Forte, het betaalmiddel van Venezuela, werd nu door de Staat in sneltreinvaart gedrukt om de lokale tekorten op de begroting,  mee te financieren. De BF  heeft daardoor, met een inflatie van 58%, haar waarde snel verloren.
Inflatie en wisselkoersen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De grenswissel markten noteren vandaag 85BF voor 1 US $, terwijl de officiële koers nog 6 BF is.  De BF heeft dus 90% van haar waarde verloren op de internationale markt. Importen, waaronder 80% van alle levensbehoeftes, bleken snel onbetaalbaar, luchtvaartmaatschappijen kregen geen dollars voor hun tickets, vrachtvaart bleef ook met een enorme rekening zitten en de olietechnologie aanleveringsbedrijven voor onderhoud, kwamen niet meer langs. Olie productie, die  nu nog geen 2 miljoen vaten per dag is ( het was eens 5.6 miljoen), en bovendien, 30% van de olie  wordt weggegeven voor US $ 40 aan bevriende Petro Caribische landen, kan de import van levensbehoeftes-rekening niet langer betalen.  De lokale landbouw en industrie productie staan nagenoeg geheel stil. Het probleem is alleen op te lossen door massaal aan het werk te gaan.
Het maakt niet uit of het opnieuw opstarten van de industrie  nu onder een communistische dictatuur, of onder kapitalisme plaatsvindt, beide ideologie staan voor deze taak en hebben geen keuze.
Het is niet waarschijnlijk dat dit gebeurt, de partijen klampen zich fanatiek vast aan hun eigen ideologie en een gevecht op leven en dood is ontstaan.  Een bekrompen tunnelvisie, gepaard met grootste kretologie, van spelers en medespelers, lijkt de toon van de dag te dicteren. Daardoor  is het waarschijnlijk, dat een nog verdere  neerwaartse spiraalgang  zal plaatsvinden.
Nu zal men eerst, op grote schaal, een maatschappij zien ontstaan, waarin de sterkste het recht heeft en zegeviert. Bandieten, met en zonder uniform, en met zwaar geschut, nemen alle rechten in handen; roof, moord en doodslag zijn aan de orde van de dag. Smokkelaars aan de grenzen en fraudeurs staan vooraan om de laatste restjes geld en goederen zich toe te eigenen.
En, uiteindelijk, wanneer de consumptie bijna geheel is uitgeput, is een stroom van vluchtelingen onvermijdelijk.
Het wederopbouw proces zal jaren  duren, en het startkapitaal zal door de internationale gemeenschap op tafel moeten komen. Ach, we hebben dit patroon al zo vele malen kunnen aanschouwen.